அந்தரத்தில் நடந்த அபூர்வக் கதை

நிலாவிடன் ஏற்கனவே பேசியபடி அந்த இரவு மொட்டைமாடியில் இருந்து பட்டம் விட்டான். நிலா கொஞ்சம் கீழ் இறங்கிவந்து பட்டத்தின் ஒரு முனையை பிடித்துக்கொண்டது. நூலை பிடித்து மேலே ஏறி நிலாவில் அமர்ந்தான் சரண். நிலாவில் இருந்து பூமி சிறியதாக இருந்தது. கீழே இருந்த ஒவ்வொரு பகுதியாக காட்டியபடி வந்தது நிலா. நிலாவிற்கு சகல மொழிகளும் தெரியும் அதோ இமய மலை, அதோ சீனப்பெருஞ்சுவர், அதோ ஜப்பான், அதோ பசபிக் பெருங்கடல் என காட்டியபடியே வந்தது. முதுகில் மாட்டியிருந்த பள்ளிப்பையை கீழே இறக்கி வைத்தான். அதில் இருந்த கலர் பென்சில்களை எடுத்த “நான் சில நட்சத்திரங்களுக்கு வண்ணம் தீட்டப்போகிறேன்” என்றான். “வேண்டாம் சரண், பூமியில் இருக்கும் மக்கள் பயந்துவிடுவார்கள்” என்று சொன்னதை கேட்காமல் வண்ணம் தீட்டினான். திடீரென வானத்தில் வண்ண வண்ண நட்சத்திரங்களை பார்த்து நிஜமாகவே மக்கள் பயந்துவிட்டனர். ::உலகிற்கு ஆபத்து என கடவுளை வேண்ட ஆரம்பித்தனர். தன் பாட்டிலில் இருந்த தண்ணீரைக்கொண்டு வண்ணம் தீட்டிய நட்சத்திரங்களை கழுவினான். பூமியில் வண்ண மழை. கடல் மஞ்சள் நிறத்திற்கு மாறிவிட்டது.

கொஞ்ச நேரம் தூங்கலாம் என படுத்ததும் “ஐயோ காப்பாத்துங்க ஐயோ காப்பாத்துங்க” என அழுகை சத்தம். தீபாவளி ராக்கெட் பிடித்து ஒரு சீன சிறுவன் வானத்திற்கு வந்துவிட்டிருக்கான். ஒரு நட்சத்திரத்தில் அந்த ராக்கெட் குத்தி அந்த சிறுவன் தொங்கிக்கொண்டிருந்தான். “சரண், அந்த பையனை” காப்பாத்து என்றது நிலா



==============================

(அந்தரத்தில் நடந்த அபூர்வக் கதை - ஜனவரி 2013ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் சிறந்த சிறுவர் இலக்கிய விருதும் பெற்றது. இது அதனுடைய ஷார்ட் வெர்ஷன்)

உருமாறும் நண்பன்

பள்ளியில் இருந்து வீடு திரும்பிய அபிநயா சோகமாக இருந்தாள். பள்ளியில் தன் தோழியுடன் சின்ன சண்டை. தன்னுடைய அறைக்கு வந்து அவளுடைய நண்பர்கள் எங்கே என தேடினாள். “மேகம்...மேகம்” என அழைத்தாள். பீரோவிற்கு பின்னால் இருந்து சொயிங் என உத்திரத்திற்கு சென்றன. சோகமாக இருந்ததை புரிந்து கொண்ட மேகங்கள் அவளுக்கு விளையாட்டு காட்டின. விதவிதமான உருவங்களாக மாறின. ஓடும் சிங்கம், குதிக்கும் யானை, பெரிய்ய்ய்ய மீன். அம்மா வந்து இரவு உணவினை ஊட்டிவிட்டு சென்றாள். “காலையில சீக்கிரம் எழுந்துக்கோ அபிநயா, ஓட்டப்பந்தையம் இருக்கு. காலையில 5 மணிக்கு எழுந்துக்கோ” எனச் சொல்லிவிட்டு போய்விட்டாள். தூங்க நேரமாச்சு நீங்க போங்க என்றாள். மேகங்கள் போகவேயில்லை. “சொல்றேன் இல்ல, போங்க” என்றாள். சன்னலை திறந்துவைத்தாள். மேகங்கள் வெளியே போவதற்கு பதிலாக தன்னுடைய மற்றொரு நண்பன் தென்றலை சன்னல் வழியே அழைத்தனர். தென்றல் வந்ததும் சில நிமிடங்களில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்கு சென்றுவிட்டாள் அபிநயா. உறங்கும் முன்னர் காலையில 5 மணிக்கு எழுந்துக்கனும் 5 மணிக்கு எழுந்துக்கனும் என முனுமுனுத்தாள்.

சரியாக காலை ஐந்து மணிக்கு அபிநயா விழித்தாள். தானாக விழிக்கவில்லை யாரோ அவள் முகத்தில் தண்ணீர் அடித்ததால் விழித்தாள். “டொக் டொக் டொக்” என கதவு தட்டும் சத்தம். “அபிநயா, அங்க உன் அறையில் என்ன இடி சத்தம்?”. மேகங்கள் அறையில் காணவில்லை.

டங்

போட்டியாளர்கள் எல்லாம் வந்துவிட்டார்களா என ஒருங்கிணைப்பாளை சரி சார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒருவர் மட்டும் வரவில்லை. அது குண்டு எரிதல் போட்டி. காட்டில் நடக்கும் விளையாட்டு தினத்திற்காக இந்த போட்டி நடைபெறுகின்றது. மிகிகா என்ற மனிதக்குரங்கு, டாம்பு என்ற கங்காரு, கிங்கு என்ற கருங்குரங்கு முக்கிய போட்டியாளார்கள். மூவரும் இந்தியாவின் மற்ற காடுகளில் நடக்கும் குண்டெறிதல் போட்டியில் பல பரிசுகளை வென்று இருக்கின்றர்கள். குண்டு எரிதல் போட்டியில் பெரிய குண்டு இருக்கும் அதனை யார் வெகுதூரம் வீசுகின்றார்களோ அவர்களே வெற்றிபெற்றவர். மிகிகா தான் போட்டியில் வெல்லும் என கூடி இருந்த பார்வையாளர்கள் பேசிக்கொண்டார்கள். அந்த ஒரே ஒரு போட்டியாளர் வரவில்லை என்று இன்னும் போட்டி ஆரம்பிக்கவில்லை. அந்த போட்டியாளர் விளையாட்டு திடலுக்கு நுழைந்தார். அவர் அணில். பெரிய அணில் கூட அல்ல, குட்டி அணில். அரங்கமே சிரித்தது இந்த அணிலால் குண்டை தூக்க கூட முடியாது இது போய் எப்படி போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் என கிண்டல் அடித்தார்கள்.

மிகிகா, கிங்கு, டாம்பு என எல்லோரும் குண்டு வீசிவிட்டார்கள். மிகிகா தான் அதிக தூரம் வீசி இருந்தது. அந்த அணில் குண்டு வீச வந்தது. கெக்கெக்கே கெக்கே என அரங்கம் சிரித்தது. “பம்பம்போலே பல்பம்போலே” என சொல்லிவிட்டு குண்டினை கஷ்டப்பட்டு எடுத்தது. மூன்று முறை சுற்றிவிட்டி ஸ்வயிங் என வானத்தில் அந்த குண்டை வீசியது. 1 நிமிடம், 2 நிமிடம், 4 நிமிடம், 1 மணி நேரம் பார்த்தார்கள், குண்டு கீழ விழவே இல்லை. ஒரு நாள் பார்த்தார்கள் அப்போதும் கீழே விழவில்லை. மூன்று வாரம் கழித்து ஆப்ரிக்கா காட்டில் “டங்” என பெருத்த சத்தம்.

மந்திர குமிழி

நீர்குமிழிக்குள் சரண் மாட்டிக்கொண்டான். வித்ரா ஊதிய அந்த நீர்குமிழியில் தான் அவன் மாட்டிக்கொண்டான். நீர்க்குமிழி காற்றில் பறக்க ஆரம்பித்தது. வித்ராவின் மொட்டை மாடியில் இருந்து அவர்கள் பள்ளியின் விளையாட்டு திடலை நோக்கி நீர்க்குமிழி பறந்துகொண்டிருந்தது. மேலே போக போக நீர்க்குமிழியும் பெரிதாகிக்கொண்டே இருந்தது. சரண் கத்துவது யார் காதிற்கும் கேட்கவில்லை. உடன் விளையாடிய சரண் எங்கே என்று வித்ரா “சரண் சரண்” என தேடிக்கொண்டிருந்தாள். சரணுக்கு குஷியாக இருந்தது. குமிழிற்குள் உட்கார்ந்து கொண்டான். அப்படியே படுத்துக்கொண்டான். எப்படி யார் கண்ணுக்கும் இந்த குமிழி தெரியவில்லை என அவனுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. பக்கத்து தெருவில் இருக்கும் பெரிய கட்டிடத்தில் மோதச்சென்றபோது பயந்து ஒரு குதி குதித்தான். உடனே குமிழி மேலே சென்றது. அப்போது தான் அவன் குழிமியை இயக்க கற்றிக்கொண்டான். வலது கையை நீட்டியது வலது பக்கம் சென்றது இடது பக்கம் நீட்டியது இடது பக்கம் சென்றது. இப்படியே ரொம்ப உயரத்திற்கு பறந்துவிட்டான். இன்னும் கொஞ்சம் மேலே சென்றால் மேகத்தை தொட்டுவிடுவான்.

அப்போது தான் தன்னை சுற்றி கருப்பாக இருப்பதை பார்த்தான். அவனை சுற்றி பன்னிரண்டு காகங்கள். காகங்களுடைய கூர்மையான அலகுகள் குமிழியை குத்த வந்தது. திடீரென வந்த பருந்தை பார்த்து எல்லாம் ஆளுக்கொரு திசையாக பறந்து சென்றது. அப்போது ”டமார்” என்று ஒரு சத்தம்.

=========================

மந்திரக் குமிழி கதை நெகட்டிவா முடியுதேன்னு சிலர் கேட்டிருந்தாங்க. ஒரு சின்ன விளக்கம். கதை இன்னும் முடியவே இல்லை அதை பாசிட்டிவாக முடிப்பது ஒவ்வொரு குழந்தை + பெற்றோர் கடமை. டமார் என வெடித்ததும் கனவு களைந்தது என்பது ரொம்ப பழைய பாணி. அதை தவிர்க்கலாம். நான் ஒரு ரெண்டு முடிவுகளை கூறுகின்றேன். கற்பனைக்கு எல்லையே இல்லை அதனை குழந்தைகள் உங்களுக்கு உணர்த்துவார்கள்

1. டமார் என வெடித்ததும் காகங்களை துரத்திய பருத்து குமிழி வெடித்து கீழே விழ இருந்த சிறுவனை காப்பாற்றி அவன் பனியனை அலகுகளில் பிடித்து அவனை மொட்டி மாடியில் விட்டு பறந்து சென்றது.

2. கதையை நான் ஆரம்பித்த இடமே வேற. செழியனும் குழலியும் குமிழி ஊதுகின்றார்கள். மாமா வாங்கி கொடுத்த மந்திர சோப்பில் செய்த சோப்பு தண்ணீரில் தயாரித்த குமிழி அது. அதனால் தான் செழியன் அதற்குள் பறக்கின்றான். டமார் என வெடிக்கும் சத்தம் செழியனின் குமிழி வெடிக்கும் சத்தம் ஆனால் அவன் அக்கா குழலி அவனை காப்பாற்ற வருகின்றாள் வேறு ஒரு குமிழியில்.

டக்கரா?

மயிலிறகு குட்டி போடுமா?

அப்பாவின் நண்பருடைய தோட்டத்திற்கு சென்ற போது அங்கே மயில் ஒன்றினை பார்த்தாள் ஓவியா. மழை வருவது மாதிரி போல இருந்த சமயம் மயில் தோகையை விரித்தது. மயிலை இன்னும் பிடித்துவிட்டது. வீட்டிற்கு வரும்போது மயில் இறகு ஒன்றினை எடுத்துவந்தாள். பள்ளிக்கு சென்று தன் தோழிகளிடம் காட்டினாள். எல்லோருக்கும் ஓவியாவைப் பார்த்து பொறாமை வந்தது. “ஏ ஓவியா, இதை நோட்டுல வெச்சிக்க மயிலிறகு குட்டிபோடும். அந்த குட்டிய எனக்கு தருவியா?” என அவளது உற்ற தோழி ப்ரீதா கேட்டாள். அதன்படியே நோட்டு நடுவில் மயிலிறகை வைத்தாள். குட்டி போடுமா குட்டி போடுமா எனப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். மாலை அம்மாவை நச்சரிக்க ஆரம்பித்தாள் எத்தனை நாளில் குட்டி போடும் என கேட்டாள். விளையாட்டின் நடுவே ஓடிவந்து ஓடிவந்து நோட்டினை பார்த்தாள். இரவு படுக்க போகும் முன்னர் பார்த்தாள். நடு இரவு எழுந்து பார்த்தாள். மறுநாள் பள்ளிக்கு செல்லும்போது பார்த்தாள். எந்த மாற்றமும் இருக்கவில்லை. ஒரே ஒரு மயிலிறகு மட்டும் தான் இருந்தது. “வீட்லயே நோட்டை விட்டுட்டு போ ஓவியா, குட்டி போடுதான்னு நான் பார்க்கிறேன்” என்றார் ஓவியா அம்மா.

அன்றைய தினம் அவள் பள்ளியில் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் மயிலிறகை நோட்டுகளில் வரைந்தாள். மாலை பள்ளியில் இருந்து வந்ததும் நேராக நோட்டினை திறந்தாள். இரண்டு குட்டி போட்டிருந்தது மயிலிறகு. ஓவியாவிற்கு ரெட்டை சந்தோஷம். இப்ப அவளுடைய கவலை ஒரு இறகை ப்ரீதாவிற்கு தந்துவிடலாம் மற்றொன்று யாருக்கு என்பதே ! உங்களுக்கு வேணுமா?

நீல நிற கலர் பென்சில்

மிதிலா அடம்பிடித்து நேற்று தான் அந்த கலர் பென்சில் டப்பாவை வாங்கினாள். வீட்டில் நிறைய கலர் பென்சில்கள் இருந்தாலும் அவளுக்கு புதிது புதிதாக வாங்க வேண்டும். காலை எழுந்ததும் அந்த கலர் பென்சில் டப்பாவை திறந்துவிட்டாள். அதன் கவரில் மொத்தம் 10 கலர் பென்சில் இருக்குமென எழுதி இருந்தது. திறந்துவிட்டு ஒவ்வொன்றாக எண்ணினாள். பத்து இருந்தது. காபி குடிக்க அம்மா அழைத்தார். சமையல் அறைக்கு சென்று குடித்துவிட்டு திரும்பினாள். திரும்பி வந்து மீண்டும் எண்ணினாள். இப்போது ஒன்பது கலர் பென்சில்கள் தான் இருந்தது. மீண்டும் மீண்டும் என்ணினாள்.ஒன்பது தான். அட்டைப்படத்தில் இருக்கும் கலர்களை பார்த்து தொலைந்து இருப்பது நீல நிறம் என கண்டுபிடித்தாள். கட்டிலுக்கு கீழே, புத்தகங்களுக்கு நடுவே, தலையணைக்கு நடுவே, தன் பள்ளிப்பை என எல்லா இடத்திலும் தேடினாள். பயனில்லை. காபி குடித்துவிட்டு வருவதற்குள் எங்கே போச்சு?

முன் அறைக்கு எதேர்ச்சையாக சென்றாள். அறையை திறந்ததும் திக் என தூக்கி வாரிப்போட்டது. அறை நீல நிறத்தில் இருந்தது. இள மஞ்சள் பெயிண்டாக இருந்தது நீல நிறத்திற்கு மாறி இருந்தது. பேன், ட்யூப்லைட், புத்தகங்கள், இருக்கை, டேபிள், புத்தகம், நோட்டு எல்லாமே நீல நிறம். காலில் ஏதோ இடறியது. பாதி அளவு இருந்த நீல நிற பென்சில் அவள் கால் பட்டு உருண்டது.

Go Live

புதிய தொலைக்காட்சி பெட்டி வந்து இறங்கியது. மணியனுக்கு அதில் காட்டூன் சேனல்களை பார்க்க வேண்டும் என கொள்ள ஆசை. ஆனால் அவன் அப்பா விடவில்லை. இது விசேஷமான தொலைக்காட்சி குழந்தைகள் தனியாக பார்க்ககூடாது என்று சொல்லிவிட்டார். யாரும் ஹாலில் இல்லாத சமயம் அவன் டீவியை ஆன் செய்தான். நேராக காட்டூன் சேனல் ஒன்றிற்கு மாற்றினான். சோட்டா பீம் போய்க்கொண்டு இருந்தது. ரிமோட்டில் "Go Live" என்று ஒரு பொத்தன் இருந்தது. அதனை எதேர்ச்சையாக அழுத்தினான். சில நொடிகளில் திரையில் பார்த்த சோட்டாபீம் டீவியில் இருந்து இறங்கி ஹாலுக்கு வந்துவிட்டான். "உன் பேரு மணியன் தானே" என்றான் சோட்டாபீம். தூக்குவரிப்போட்டது மணியனுக்கு. டீவியில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்ததும் இல்லாமல் தன் பெயரும் தெரிந்திருக்கின்றதே என ஆச்சர்யம். இவன் பேசுவதற்குள் "மணியன், எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது ஒரு இருபது லட்டு எடுத்துகிட்டு வாயேன். அம்மாகிட்ட கேளு மேல ஒரு டப்பாவில் இருக்கு" என்றான்.

கைகள் நடுக்கியபடியே டீவியில் சேனலை மாற்றினான். காட்டூனில் இருந்து வேற சேனலுக்கு மாறிவிட்டது. டக்கென சோட்டா பீமும் மறைந்துவிட்டான். அப்பாடி என நினைத்து கண் மூடினான். அப்போது தான் மூச்சு திரும்ப வந்தது, திடீரென உர் உர் என்று உறுமல் சத்தம். அதுவும் புலியின் உறுமல் போல இருந்தது. அவன் மாற்றியது டிஸ்கவரி சேனல்.



===========================

அந்த குட்டி சிறுவன் ஒரு சகோதரியின் மகன். மெல்லிய ADD - Attention deficit disorder. அவன் மீது எனக்கு எப்போதும் அதிகப்படியான அன்பு உண்டு. நேரில் பார்த்ததில்லை என்றாலும் தினசரி அவன் செய்கைகள் எனக்கு பகிரப்படும். இந்த Go Live (ரொம்ப குட்டி கதை -001) கதையை கேட்டு அவன் கதையை விரிக்கின்றான்.. அடுத்த டாம் & ஜெர்ரிக்கு சேனல் மாறுகின்றது. டாம் முதலில் சீஸ் கேட்கின்றது. பிறகு ஜெர்ரிக்கும் சீஸ் தரும்படி கேட்கின்றதாம்.( சிறு குழந்தை என்றாலும் அவனுக்கு தெய்வ பக்தி அதிகம்) சேனர் TTDக்கு மாறுகின்றது. திருப்பதி தேவஸ்தல நிகழ்ச்சி. வெங்கடாசலபதியும் அவர் நண்பர்களும் மணியனை பார்க்க வருகின்றர்கள். இந்த சிறுவன வெங்கடாசலபதியுடன் விளையாட மணியன் கடைக்கு நண்பர்களுடன் சென்று பெயிண்ட் வாங்குகின்றார்கள். பிறகு மணியனை விட்டுவிட்டு திருப்பதி சென்றுவிடுகின்றார்கள்.

இந்த மெசேஜ்களை படித்துவிட்டு வெகுநேரம் எந்த வேலையும் ஓடவில்லை. “நன்றி சகோ” என கடைசியில் அவனுடைய தாய் மெசேஜ் செய்திருந்தார். என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல சார். பசங்களுக்கு நிறைய கதை எழுதனும்னு மட்டும் தோனுச்சு.